What about…

Economisch verval en de toenemende kans op militaire conflicten.

Een geopolitieke trend voor 2010 en daarna.

Het nieuwe jaar is alweer een paar weken oud en de contouren van de ontwikkelingen van vorig jaar beginnen zich af te tekenen voor het huidige jaar 2010. Het laatste jaar van het eerste decennium van deze eeuw is begonnen en dat is een goed moment om even stil te staan bij een aantal ontwikkelingen die zich vanaf het jaar 2000 hebben voorgedaan. Daarbij springen de militaire- en economische acties van de supermacht Verenigde Staten meteen in het oog. De militaire operaties in Afghanistan en Irak hebben de VS een sterke positie verschaft in het belangrijkste energiegebied van de wereld met in de toekomst een uitgangspositie voor de Kaspische Zee regio. Waar het aangrenzende Afghanistan strategisch ligt voor in de toekomst aan te leggen pijplijnen vanuit dit gebied. Deze situatie wordt door twee andere grootmachten, China en Rusland, met groeiende bezorgdheid gevolgd. Rusland bezit in dit gebied grondstofreserves en rekent dit gebied tot haar invloedssfeer, China haalt uit dit gebied olie en gas.

De belangen van drie grootmachten, waaronder die van één supermacht, staan in dit gebied en eigenlijk in geheel Zuidoost Azië lijnrecht tegenover elkaar en daarbij gaat het om energie dus olie en gas. De VS zet hier als enige sterk in op de directe inzet van militaire middelen, wat een reactie ten gevolge heeft van de twee andere grootmachten, die voorlopig nog niet aan de supermachtstatus van de VS kunnen tippen. Beide landen reageren door versterkt met elkaar samen te werken en regionale samenwerkingsverbanden uit te bouwen. Hierbij nemen de Sjanghai Cooperation Organisation ( SCO ) en de door Rusland als tegenhanger van de NATO gepromote Collective Security Treaty Organisation ( CSTO ) een belangrijke plaats in. Maar ook worden in snel tempo de strijdmachten van beide landen gemoderniseerd en China in het bijzonder is druk bezig alle drie krijgsmachtdelen te reorganiseren en van moderne uitrusting te voorzien. De Chinese marine krijgt daarbij veel aandacht, maar op dit gebied is er een enorme achterstand ten opzichte van de VS. Ditzelfde geldt ook in grote lijnen voor de Russische marine, de VS heeft hier een grote voorsprong zowel qua uitrusting als strategische ontplooiing.

De huidige status van supermacht die de VS al vele tientallen jaren heeft is gebaseerd op twee factoren: het dollarsysteem en de formidabele militaire macht van het land. Deze twee factoren zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het dollarsysteem, alle olietransacties worden bijvoorbeeld in dollars afgewikkeld, financiert de Amerikaanse economie en zo natuurlijk ook de militaire macht. En deze militaire macht wordt weer gebruikt om door druk of directe militaire confrontatie dit dollarsysteem in stand te houden. De strijdkrachten van de VS zijn wereldwijd strategisch ontplooit en zijn zeer modern, goed uitgerust en ervaren. De enige concurrenten van deze strijdmacht die enigszins in de buurt komen zijn China en Rusland. Waarbij Rusland nog het dichtst bij de VS komt. Beide landen zijn in snel tempo bezig met een technologische en organisatorische inhaalslag. Maar het zal nog jaren duren voor men op gelijke voet met de VS zal komen, vooral op het gebied van de marine hebben beide landen een forse achterstand ten opzichte van de VS. Niet alleen in technologisch opzicht is er sprake van een forse achterstand maar nog belangrijker is het feit dat geen van beide landen over strijdkrachten beschikt die wereldwijd strategisch ontplooit zijn.

Een grootmacht en dus ook een supermacht wil haar macht vasthouden en indien mogelijk uitbreiden om een totale en absolute grip op een zo groot mogelijk gedeelte van de wereld te hebben. Dit geldt dus ook voor de VS. De positie van de VS als globale supermacht is uniek geen enkele grootmacht heeft in de geschiedenis het financiële systeem van de wereld onder controle gehad en een technologisch superieure marine, leger en luchtmacht gehad die ook nog eens over vele tientallen grote strategische bases beschikt die een wereldwijde ontplooiing en machtsprojectie mogelijk maken. De positie van de VS is dus uniek in de geschiedenis, mede door de unieke positie die de dollar inneemt en juist met deze dollar en het gehele dollarsysteem is duidelijk merkbaar sinds 2008, maar in feite al langer wat aan de hand. Het systeem kraakt in zijn voegen en staat aan alle kanten onder druk, stort het dollarsysteem in dan is het met de economische pijler van de supermacht afgelopen en blijft alleen de militaire pijler over…

De geopolitieke gevolgen zullen daarvan in de gehele wereld merkbaar zijn. De VS heeft in dat geval de keuze een fors aantal stappen terug te doen en te vervallen tot in het gunstigste geval een regionale macht of het land kan de vlucht naar voren doen en de sterke krijgsmacht gebruiken om zoveel mogelijk energie en grondstofgebieden en de strategische knelpunten die de olietoevoer over zee controleren in bezit te nemen. Deze operaties zullen dan plaats vinden in Het Midden-Oosten, Zuidoost Azië, Latijns-Amerika en Afrika. De tijd voor die laatste optie is beperkt, met de val van het dollarsysteem valt ook de financiering van de Amerikaanse strijdmacht weg, maar die is daarmee is natuurlijk niet meteen verdwenen. Een jaar of twee zal die nog inzetbaar blijven en dat is dus de tijd die beschikbaar is voor de uitvoering van de tweede optie. Dit zal onvermijdelijk tot harde confrontaties met Rusland en China leiden, zij zullen niet lijdzaam blijven toekijken als de tweede optie uitgevoerd zal worden.

Met dank aan http://www.geoheadlines.nl/