Column: René Tissen, Business Universiteit Nyenrode
Schokkend
Enige dagen geleden schreef ik over de dringende noodzaak voor de Europese regeringsleiders om met nieuw en vertrouwenwekkend beleid te komen ter bestrijding van de crisis. Ik sprak zelfs van een konijn dat uit de hoed moest komen en deed dat nadat we de afgelopen vier weken drie duidelijke momenten hadden gekend waarop de euro in een vrije val dreigde te raken, richting pariteit met de dollar. Dat konijn kwam er en was schokkend in zijn domheid.
Dom beleid
Vanaf nu zullen banken die in crisis raken hun eigen crisis moeten financieren. Van alle Europese banken wordt een afdracht gevraagd ten behoeve van nieuw op te richten lokale noodfondsen. Terwijl banken nu al de grootst mogelijke moeite hebben om het hoofd boven water te houden, want onderling wordt er nog altijd weinig uitgeleemd, slaat Europa ze extra aan. Hoe dom moeten we met zijn allen zijn, om deze onzin serieus te nemen als gecoördineerd Europees beleid. Het is niet eens beleid. Frankrijk reageerde uiteraard afwijzend en daarmee is het lot van deze oprisping van Europa bezegeld. Iedereen met gezond verstand weet dat het niet kan werken. In Nederland kennen we bijvoorbeeld het een voor allen, allen voor een principe met betrekking tot de banken. Als er ééntje valt –zoals DSB- draaien de anderen voor de rekening op. In het geval van DSB gaf dat al een behoorlijke klap, maar iedereen kan op zijn vingers natellen dat als er meer banken volgen –ik noem geen namen- de schade niet te dragen valt.
U betaalt
De Nederlandse Vereniging van Banken aarzelde vandaag geen moment. Fijntjes en begripvol werd duidelijk gemaakt dat de rekening altijd door de burger betaald zal gaan worden, hetzij als consument, hetzij als belastingbetaler. Ondertussen lijkt de publieke opinie in Nederland met betrekking tot de Europese crisis een ommezwaai te maken. Het optimisme over de toekomst is sterk toegenomen. De beurzen jojoën weliswaar wild op en neer, maar het is een kniesoor die daarop let. Sterker nog, als er geschreven wordt over de crisis en over het volledig averechtse effect dat alle bezuinigingsmaatregelen – ‘the age of austerity’- op de economie zullen gaan krijgen, wordt daar meesmuilend over gesproken.
Pak slaag
Het lijkt wel alsof Europese burgers zich volledig hebben neergelegd bij een pak slaag. Er wordt hevig geprotesteerd. Maar als blaffende honden. Over Nederland praat ik nu even liever niet ook al zijn de reserves van de pensioenfondsen in rook opgegaan, klaagt de horeca steen en been, staan huizen, winkels en kantoren overal te koop en ga zo maar door. Wie wil het nog horen? En waarom eigenlijk? Minister Geithner weet de oplossing en is naar Europa afgereisd om die uit te dragen, te beginnen in Duitsland. “Niet bezuinigen”, roept hij. “Doen wij ook niet”. Doorgaan met stimuleren en vooral niets in de ban doen dat betrekking kan hebben op de financiële sector. Hij gelooft echt in het idee dat de overheid de boel wel weer vlot zal trekken en dat domme idee begint vaste voet in Europa te krijgen. Echter, zelfs in Amerika weten ze dat zijn beleid niet werkt. Zojuist is de economische groei van Amerika voor de derde keer in korte tijd naar beneden bijgesteld. Er wordt nu een magere 3% verwacht. En dat voor zovéél geld?
Een ding is zeker. Optimisme is belangrijk. Maar dat is realisme ook. Wie van de twee zal uiteindelijk winnen?
Bron: RTL-Z
Europa: het oorlogsspook is in aantocht
28 mei 2010
Europese geheime diensten voorzien oorlog over schulden in Europa
Als regeringen niet meer weten hoe nu verder te gaan, zullen ze het vege politieke lijf proberen te redden door de woede van de bevolking af te leiden naar een externe vijand. Het gebeurde in het verleden al zo vaak – met succes. De geschiedenis van oorlogen is ook de geschiedenis van het falen van koningen, staatshoofden en politiek leiders. In Europa dacht men dat sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog eens en voor altijd achter zich gelaten te hebben. Maar Europese geheime diensten houden inmiddels weer terdege rekening met oorlog. En wel in Europa. Binnenkort.
Toen professor Michael Hudson, adviseur van de Letse regering, enkele weken geleden als eerste Europeaan met enig gewicht sprak van een zich aftekenende “Europese schuldenoorlog”, werd hij niet alleen in Brussel hard uitgelachen. Hudson voorspelde volkomen nuchter het uiteenvallen van de eurozone, een acuut in armoede vervallende bevolking en afleidingsmanoeuvres in de vorm van bewust uitgelokte oorlogen. En dat allemaal midden in Europa – niet in de verre toekomst, maar zeer binnenkort.
Hudson, zo leek het enkele weken geleden, had een tik van de molen gekregen. Want hij had het niet over de problemen in Griekenland, Italië of Spanje – hij had het het over de dreigende crisis in de voormalige Oostbloklanden. Staten die recent in de EU werden opgenomen, met kredieten overspoeld werden en ze vervolgens niet meer terugbetalen kunnen. Het gaat om honderden miljarden euro’s aan leningen die waarschijnlijk afgeschreven kunnen worden. Daardoor moeten de ‘too big to fails’ in Europa weer maar eens met belastinggeld uit de brand geholpen worden – een vicieuze cirkel. Langs alle kanten zakt het systeem ineen. De enige uitweg, aldus Hudson, is een oorlog.
Precies een jaar geleden meldde een rapport van de Bundesnachrichtendienst (BND), de Duitse buitenlandse inlichtingendienst, erop gewezen dat de mondiale economische crisis ook het potentiële gevaar van een wereldoorlog in zich heeft. Toentertijd waren de gevolgen van de economische crisis nog niet zo ingrijpend als nu. Het scenario was toen slechts een van de vele mogelijkheden. De gevestigde media zwegen over het rapport.
Eind april 2010, een jaar na publicatie van het BND-rapport komen in de Brussel meerdere vertegenwoordigers van Westerse inlichtingendiensten bijeen. Er waren geen waarnemers, en er werd geen persverklaring gegeven die de Westerse media konden overschrijven. Het onderwerp van de bijeenkomst was namelijk niet geschikt voor publicatie. Het ging bij de ‘privé-ontmoeting’ van de top van de Europese geheime diensten om de zorgen die men zich maakt over een bijna onvermijdelijke catastrofe – oorlog midden in Europa. In inlichtingenkringen is men nuchter. In tegenstelling tot de politiek houdt men geen rekening meer met een herstel van de economie.
Een oorlog midden in Europa acht men steeds waarschijnlijker. De redenen zijn overal zichtbaar. Bijna alle voormalige Oostbloklanden hebben net als hun burgers onvoorstelbare schulden, die ze niet in hun eigen munteenheid, maar in euro’s moeten terugbetalen. Voor de Letten geldt dat voor 87% van hun schulden. Ze hebben die voornamelijk bij Zweedse banken, terwijl de Roemenen en de Hongaren hun schulden bij Oostenrijkse kredietinstellingen hebben uitstaan. Door de grote begrotingstekorten in die landen en de zwakke munteenheid is het voor hen – ook al zouden ze het willen – onmogelijk de leningen ooit terug te betalen. Duitse, Britse, Franse en Zweedse grootbanken zullen de komende maanden tot de conclusie komen dat ze de royaal verdeelde kredieten aan de Oostbloklanden allemaal kunnen afschrijven.
Omdat buitenlandse banken in die landen geen stemrecht hebben en de plaatselijke regeringen bang zijn voor de volkswoede van hun burgers, zal dat gebeuren wat in IJsland gebeurde: zoals de failliete IJslanders de terugbetaling aan de Nederlandse en Britse schuldeisers met een aan communistische glorietijden herinnerende 97% wegstemden, zullen ook de Oost-Europeanen hun crediteuren met een kluitje in het riet sturen.
Maar wie gaat er betalen voor de gevolgen? De Oost-Europeanen zeker niet. En de Europese grootbanken gelden als ‘too big to fail’ en mogen dus niet omvallen. De financiële problemen die daardoor zullen ontstaan zullen tot een opnieuw opflakkerende oost-west-tegenstelling leiden. De oude EU-kliek wil van de nieuwe leden zijn geld terug hebben – maar krijgt het niet. De kredietwaardigheid van veel West-Europese landen zal verslechteren, en de kosten van de herfinanciering zullen de pan uitrijzen. Daarmee wordt een niet te stoppen spiraal van extreem tegengestelde belangen in gang gezet. Miljoenen Europeanen zullen de straat opgaan en de politieke consequenties zullen de EU op zijn grondvesten doen schudden.
In het verleden hebben politici onder zulke omstandigheden hebben steeds geprobeerd de woede van hun onderdanen naar een externe vijand gekanaliseerd. Botweg gezegd: oorlog! Er komt altijd dan oorlog wanneer de regering zich niet meer in staat zagen de basisbehoeftes van de bevolking te financieren. Wanneer er geen geld meer is voor de gezondheidszorg, voor de sociale voorzieningen, voor de ouden van dagen en de zieken, voor onderwijs, voor het onderhoud van de infrastructuur en voor de energievoorziening vernietigt men het kleine beetje dat er nog is met een oorlog. Daarna kan men opnieuw beginnen en begint de financiële molen weer te draaien door de groei die er dan automatisch volgt. De mensen die overblijven moeten alles weer opbouwen. Dan hebben ze ook weer werk.
Het was een prognose waarover iedereen het bij de geheime bijeenkomst in Brussel eens was. Geen persverklaring, alleen een anonieme tip van een van de deelnemers bracht het naar buiten. Tot slot zei hij: “De mensen worden momenteel bezig gehouden met brood en spelen. Waarschijnlijk willen ze niet eens weten wat er komen gaat.”
***
Udo Ulfkotte: http://info.kopp-verlag.de/news/kopp-exklusiv-die-geheimdienste-und-der-wirtschaftskrieg-um-den-euro.html
[Bewustzijnsverruimend nieuws] http://iedereenbewust.nl/blog/2010/05/28...